De MPA in Alkmaar, Truda Zijp

DE MPA IN ALKMAAR

Door: Truda Zijp

In mei 1977 deed ik toelatingsexamen voor de opleiding schoolmuziek. Wekenlang zat ik op de uitslag te wachten. Het duurde me veel te lang, ik ging bellen. ‘Met van Loenen’, zei een stem. Ik vertelde waarvoor ik belde. ‘Ja, hoor Truda, dat is in orde hoor, je bent toegelaten’. Ik stond perplex. Kende die man mij? Was ik dus goed genoeg? Zou dat niet een vergissing zijn?

De eerste week in het gebouw aan het Nassauplein was een absurde ervaring. Ik had het gevoel dat ik in een inrichting was beland. Dat kwam door de docenten. Nog nooit had ik zo’n rare groep mensen bij elkaar gezien. Er was een meneer met een enorme snor en een zelfverzekerde blik. In een eigen lokaal zat een blinde docent met een geleidehond in een mand, voor een muur met afgekrabd behang. Er was ook een meneer met een absurd goed gehoor, die doorgaans lesgaf met zijn ogen dicht. Een nerveuze zangjuf met een dot en een pianomevrouw in de plooi, met zeer zorgvuldig gekapt haar. De docent contrapunt zat altijd in de pauze uiterst irritant met zijn vingers op allerlei voorwerpen in de buurt piano te spelen. De directeur was een lieve, bescheiden man en de adjunct-directrice een vrolijke, bedrijvige en bijdehante dame, die volgens mij eigenlijk informeel de scepter zwaaide. Ik had het gevoel dat dit rariteitenkabinet uit mensen bestond die niet helemaal van deze wereld waren. Van sommigen kon ik me niet voorstellen dat zij aten, naar het toilet gingen of in bed lagen.

Het onderwijs bleek een vat vol tegenstrijdigheden te zijn. De heren van schoolmuziek, didactiek en psychologie leerden ons dat we moesten aansluiten bij de belevingswereld van het kind. Jongeren in die tijd hielden zich bezig met Michael Jackson en Queen, ik ook. De algemeen vormende en theoretische vakken richtten zich op heel andere zaken: gregoriaans, harmonieleer uit een ver verleden, de uitvoeringspraktijk van versieringen in verschillende eeuwen of het zingen van harmonische en melodische mineurtoonladders. We maakten lijsten met liedjes, geschikt voor verschillende leeftijden en we kregen klassiek zangles. Yesterday van the Beatles zingt niet lekker met een belcanto-techniek.

Maar het waren vijf fantastische jaren. Er was veel vrijheid, veel ruimte om je te ontwikkelen. We deden als studenten van alles met elkaar: Bertolt Brecht liederen zingen, quatre mains spelen, een fluitist begeleiden bij het voorspelen, ensembletjes vormen, Hindemith met het schoolkoor, drumles, minimal music ontwerpen voor het Orff instrumentarium, leuke lessen verzinnen voor onze stages, uitvoeringen in De Vest en een biertje drinken bij Bruintje Beer.

Ik ging lesgeven op scholen en belandde al snel in de schoolleiding. De muziek raakte op de achtergrond. Vier jaar geleden keek ik eens naar al het lesmateriaal dat ik heb gemaakt voor het volwassenenonderwijs, waar ik muziek als eindexamenvak gaf. Ik besloot de draad weer op te pakken. Maandelijks geef ik nu in een buurthuis een workshop met een onderwerp uit de klassieke muziekgeschiedenis. Regelmatig denk ik dan aan meneer Bootsma, onze directeur. Ik zie hem zitten in zijn mooie kamer, naast een pick-upje en een beduimeld schriftje voor zijn neus. Hij gaf muziekgeschiedenis, iets wat me niet zo interesseerde. Het verbaast me hoeveel ik er nog van weet. Als ik van de deelnemers aan mijn workshops hoor hoe leuk en interessant ze het vinden denk ik: ‘Meneer Bootsma, u zou trots op me zijn!’

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s